(17)

وبلاگ گردی جزو علاقمندی های منه. حداقل روزی 7-8 تا وبلاگو می خونم سعی می کنم حتی همذات پنداری هم بکنم. توجه که می کنم می بینم هر خانم وبلاگ نویسی بدون استثنا اگه کارمنده ، به زعم خودش داره بار کل اداره شو به دوش می کشه ، اگه خونه داره ، وسواس عجیبی تو تمیز کردن خونه داره ، به طور عموم همه خانمها به زعم خودشون هم توی محل کار و هم توی خونه وظایفشونو به خوبی انجام میدن . ولی عده زیادی هستن که این خانما را درک نمی کنن . همیشه مورد کم لطفی و ظلم عده ای قرار می گیرن . خیلی با فهم و شعور هستن ولی با افراد بی شعور زیادی درگیر میشن. اگه بچه دار هستن توی تربیت بچه بهترین و کاملترین نوع تربیتو به کار می برن . خلاصه این مشخصات توی همه خانمهای وبلاگ نویس مشترکه. وقتی میگم توی همه ، یعنی منم جزو اونا هستم. نمونه بارزش هم پست قبلیمه که وقتی امروز دوباره خوندمش از خودم بدم اومد. که چی ؟ بیام یه پست بنویسم مخصوص این که خشم فروخورده ناشی از ترسهای خودمو بندازم گردن یکی دیگه ؟ اگه من انسان کاملی باشم که نیستم ، وقتی می بینم همکارم نسبت به من بد اخلاقه ، درستش اینه که اگه خیلی برام مهمه برم ازش بپرسم چرا با من اینجوریه ؟ یا سوء تفاهم بوده و می فهمم و یا کاری کردم که اون همکارم ازم دلخوره. حالا چون من عرضه رو در رو صحبت کردنو ندارم ، مثل یک ترسو بدوم بیام اینجا و مثل یک فرمانده شجاع قلم فرسایی کنم که بله من زنی عالی هستم که مورد بداخلاقی زنی دیگه قرار گرفته ام؟ بیشتر که فکر کنیم می بینیم خیلی از فرارهای ما به درون (یا به وبلاگ به عنوان ابزاری درونی ) ناشی از ترسهای ماست. ترس از رو در رویی با واقعیات زندگی ، تعامل با آدمای دیگه و ترسهای دیگه باعث میشه که بیاییم توی وبلاگمونو سعی کنیم از خودمون یه انسان بی نقص به نمایش بزاریم. اگر غیر از این بود ، وبلاگهامون اینقدر شبیه هم نبود .