(45)

برای بار چندم هم تو یه فیلم هم تو سریال و هم تو کتاب آمریکایی گفته میشه وبلاگ نویسی مخصوص دختران و زنانیه که از افسردگی رنج می برن و با نوشتن مطالبی در فضای وبلاگ هم خودشونو خالی می کنن و هم به دنبال دوستانی ولو مجازی شبیه خودشون می گردن . واقعا این جملات تکراریه و بارها از برنامه ها و کتابهای مختلف دیدم و خوندم. به فکر میفتم. آیا واقعا ما وبلاگ نویسان هدفمون همینه ؟ انکار نمی کنم که نوشتن برای من مثل نفس کشیدن می مونه. چه اون موقع که توی دفتر خاطرات می نوشتم چه اون وقتی که هر سر رسید خوشگلی که دریافت می کردم روزنگاری می کردم و چه از وقتی که وبلاگ نویس شدم. منکر این هم نمیشم که از طریق همین وبلاگ دوستان خیلی خوبی پیدا کردم که تبدیل شدن به دوستان واقعی تو دنیای واقعی من و شاید چون از قبل با نوشته ها و افکار و سمت و سوی همدیگه آشنا شده بودیم ، خب – دوستان همراهی هم شدیم.

ولی آیا واقعا نویسندگان وبلاگ فقط جنس مونث افسرده هستن ؟ نمی تونه درست باشه. چون من اونقدر وبلاگ گردی کردم که می شناسم وبلاگ های زیادی را که توسط جنس مذکر هم نوشته میشن. البته درصد نویسندگان وبلاگ مرد شاید نسبت به زنان مثلا یک به سه یا یک به چهار باشه. وبلاگ نویس های مرد جدی تر می نویسن و هدف خاصی را دنبال می کنن. مثلا تخصصی در مورد کتاب یا نقد فیلم یا ادبیات می نویسن . یا پزشکهایی که اتفاقا با پیشوند و پسوند پزشک یا دکتر یا طبیب یا جراح می نویسن و روزمره هاشونو با اصطلاحات پزشکی قاطی می کنن و چون دنیای پزشکی برای ما جالبه اتفاقا خواننده های زیادی هم دارن.

ولی آیا واقعا وبلاگ نویسی ما زنان جهت یافتن دوسته؟ معلومه که ما آدمها به دنبال یافتن افرادی شبیه به خودمونیم که بتونیم حرف همدیگه را بفهمیم ولی آیا کسی که وبلاگ می نویسه حتی با اسم مستعار آیا واقعیت خودشو به نمایش میذاره ؟ آیا خیلی از نوشته های افراد بیشتر ایده آلهایی نیست که دلشون می خواد باشن ولی در واقعیت نیستن ؟ پس دوست یابی در عالم وبلاگ خیلی هم نمی تونه هدفمند باشه ولی می تونه یکی از آورده های وبلاگ نویسی باشه.

توی وبلاگ های زنونه هم اگه بگردی چند نوع وبلاگ پیدا می کنی. وبلاگ هایی با نویسنده های "مامان" که یا تازه مامان شدن یا در حال مامان شدن هستن و دائم و فقط در مورد بچه هاشون می نویسن و حس مادرونه ای که دارن. نویسنده های این وبلاگها تاکید دارن که از شوهراشون با نام " همسری " و " مرد خونه " و " عزیزم " و " آقای شوهر " نام ببرن و نهایت خوشبختی هاشونو بکوبن تو صورت خواننده .وبلاگ های نوع دوم مربوط میشه به زنان و دخترانی که به دلیل تحصیل یا شغل یا هر دلیل دیگه ای مهاجرت کرده ان و توی پستهاشون از تفاوت های کشوری که رفتن با ایران می پردازن و اگه کمی مطالب قدیمی ترشونو بخونی تمام مراحل رفتنشونو هم می تونی به عنوان راهنمای مهاجرت مطالعه کنی. یک سری هم وبلاگ هستن مربوط به دختران دانشجویی که از داستانها و اتفاقات کلاس و دانشگاه و خوابگاه می نویسن و وقتی یه پست را می خونی با هزار "میم" و "نون" و "سین" و "شین" مواجه میشی که اسم دوستاشونه و نمی تونی آخر پست بفهمی که بالاخره کی به کیه. نوع دیگه وبلاگ مختص خاله زنک های محیط مجازیه . تمام نویسنده های این وبلاگها مورد حسادت مادر شوهر و خواهر شوهر و جاری هاشون قرار دارن و خودشون خیلی خوب هستن ولی یک سری شیطان و جادوگر دور و برشون هستن و کامنت گذارهاشون هم دائم بدجنسی های این عزیزان را در حق خوانواده شوهر تشویق می کنن و براشون آرزوی خوشبختی می کنن. یک سری هم دانشجوی پزشکی هستن که حتما اسم وبلاگشون با پسوند و پیشوند دکتر و . . . درست شده و هنوز سال اول پزشکی هستن و اصرار دارن همه پستهاشون درباره بیمارهایی که باهاشون سروکار دارن باشه و نوع بیماریها و داروها را با اصطلاحات پزشکی بذارن . عده ای هم دارن روانشناسی می خونن یا مشاور هستن و خب معلومه که از بیماران و روان درمانی هاشون با چنان محکمی می نویسن که مو لای درز نظراتشون نمی ره و بهترین راهکارها را ارائه می دن. وبلاگهایی هم متعلق به دختران و زنان ادیب و شاعره ای هستن که نوشته های این عزیزان را میذارن. عده بسیار کمی از این نویسنده ها هم هستن که وبلاگشون سراسر نوشته های زیبا و خواندنیه و با طنازی چنان مسائل و اتفاقات را به تصویر می کشن که هنر نویسنده را نشون میده و واقعا از خوندن این نوشته ها آدم سیر نمیشه. خلاصه خواستم بگم حتما دلیل نوشتن وبلاگ نمی تونه فقط افسردگی و دوست یابی باشه.

زن کویر نوشت : ولی حالا که فکر می کنم می بینم پستهای من نه تنها پر شده از بچه هام و شوهرم و اتفاقات محل کارم بلکه هم احساس همه چیز دانی بهم دست داده و مثل مشاور می نویسم هم در نهایت افسردگی به سر می برم هم بدم نمیاد دوست جدید پیدا کنم هم بدجنسی های زیادی دارم هم . . . خلاصه رطب خورده منع رطب کی کند ؟ خوبه که بالای وبلاگم نوشتم که " اینجا چیز به درد بخوری یافت می نشود " .