زن کویر

برای بار چندم هم تو یه فیلم هم تو سریال و هم تو کتاب آمریکایی گفته میشه وبلاگ نویسی مخصوص دختران و زنانیه که از افسردگی رنج می برن و با نوشتن مطالبی در فضای وبلاگ هم خودشونو خالی می کنن و هم به دنبال دوستانی ولو مجازی شبیه خودشون می گردن . واقعا این جملات تکراریه و بارها از برنامه ها و کتابهای مختلف دیدم و خوندم. به فکر میفتم. آیا واقعا ما وبلاگ نویسان هدفمون همینه ؟ انکار نمی کنم که نوشتن برای من مثل نفس کشیدن می مونه. چه اون موقع که توی دفتر خاطرات می نوشتم چه اون وقتی که هر سر رسید خوشگلی که ...

اولش که وارد میشه نمی شناسمش . یعنی واقعا نمی شناسمش. کافه –پاتوق همیشگی منه. با توجه به اینکه حداقل هفته ای یکبار به این کافه میرم مشتری های ثابتشو که کامل می شناسم و مشتری های گذری را هم تک و توک می شناسم. وارد کافه که می شه اولش گیجه. داره دنبال کسی می گرده. بعدش منو می بینه و به سمتم میاد. سلامی گرم می کنه و من باز هم با شک و تردید نگاهش می کنم. یک دفعه از زیر صورت تکیده و نحیف و ریشی که از سر کم حوصلگی چند روزه که تراشیده نشده و بدن لاغر و تکیده اش می شناسمش. با تعجب بغلش می کنم. دوست عزیزی...