لایف استایل

راستش دنیای وبلاگ و وبلاگ نویسی و دنیاهای جدید دیگه مجازی مثل فیس بوک و واتس اپ و تلگرام و مخصوصا اینستا برای من نوعی جامعه شناسی به همراه میاره. یعنی اگه من رشته ام جامعه شناسی بود و تخصصی در این زمینه داشتم واقعا وقت زیادی میذاشتم تا رفتار و عکس العمل ادما را توی این فضاها مطالعه کنم. حالا هم که تخصص من جامعه شناسی نیست همه جور وبلاگی را دنبال می کنم ، پیج های آدمای مختلف را تو اینستا نگاه می کنم و رفتار آدما را تو گروههای تلگرام بررسی می کنم. نمی تونم طبقه بندی تخصصی بکنم ولی اطلاعات رفتاری خیلی جالبی از این فضاهای مجازی بدست میارم و حسابی غافلگیر میشم. تفاوتهای عمده خودمو با آدمای این دوره متوجه میشم و دغدغه های زنهای همسن و سال خودمو با دغدغه های خودم مقایسه می کنم. این حجم عظیم نشون دادن و بیرون ریزی را می بینم و متوجه نیاز عجیب مردم برای تائید شدن میشم. بعدش میشینم فکر می کنم که مثلا من چقدر و در چه موضوعاتی بیشتر بیرون ریزی دارم و اصلا دنبال تائیدم یا نه؟ عکس های پر خنده و شیک و پیک آدما را نگاه می کنم و تعداد لایک ها را می شمارم و فکر می کنم که قدیما این شوآف های مجازی به چه شکل بودن و چند لایک واقعی همراه با بغل و بوس و قربون صدقه می گرفتن. کدومشون بهتره ؟ نمیدونم.

پیج خیلی آدمای آشنا را اصلا نگاه نمی کنم چون راستش از حجم بلاهت و حماقتشون حالم بد میشه و عصبی میشم. نمی فهمم که مثلا تمیز کاری خونه و یه جارو گردگیری چقدر می تونه اهمیت داشته باشه که یارو کل پیجش را اختصاص داده به عکس از گوشه گوشه خونه اش و دائم از تمیزکاریهاش می نویسه و عده زیادی هم لایکش می کنن. بعدش میشینم فکر می کنم که چرا من حتی قلقلک هم نمیشم که کمی همرنگ جماعت بشم و کماکان دارم با دغدغه های فکری خودم جلو میرم.

وبلاگها ولی سالمتر و بهترن. دلنوشته ها و دغدغه های زنها و مردها را با هم مقایسه می کنم و از هر طیف فکری می خونم. یکی از چیزایی که خیلی تو وبلاگهای زنونه پررنگه ، نقش مرد در وبلاگهای زنونه هست. راستش هر وبلاگ زنونه ای که می خونم (مثل نوشته های خودم ) ، بخش زیادی از هر پست به شوهر ، دوست پسر ، نامزد اون نویسنده اختصاص داره. یعنی ما زنها بخش اعظمی از فکر و ذکرمون توسط مردهامون مشغول شده. وبلاگهایی را پیدا کردم با عنوان همسر دوم یا زن دوم که مربوط به زنهایی هستن که همسر دوم شدن و حق مسلم را به خودشون دادن. بعدش وبلاگهایی بوجود اومدن با نویسنده های گروهی با عنوان همسران اول و شروع کردن به یار و یارکشی. این دسته به اون دسته فحش میدن و اون دسته به این دسته نفرین پرتاب می کنن. در حالیکه نمیدونن هر دو دسته قربانی مردهای دروغگوی خودشون هستن. خلاصه دیشب از سعید پرسیدم شما مردها در طول روز چقدر فکرتون به زنهاتون اختصاص داره . اصلا به زنهاتون هم فکر می کنین؟ (البته سعید یه نمونه است و نمیشه بر اساس گفته های او قضاوت کرد). کمی فکر کرد و گفت راستش من از صبح تا شب اونقدر فکرم مشغول کار و بارمه که کمتر به تو فکر می کنم. یعنی اصلا به تو فکر نمی کنم. ممکنه گاهی به یادت بیفتم یا وقتی با هم مشکلی داریم به مشکلمون فکر کنم ولی اینکه در طول روز فکرمو مشغول کنی ، نه نیست. (البته قربون صداقتش برم خیلی تحویلم گرفت). داشتم فکر می کردم وقتی در طی روز ما زنها داریم کلی فسفر می سوزونیم که به مردامون فکر کنیم اونا دارن به مسائل مهمتری فکر می کنن . راستش با توجه به اینکه من از موبایل بیزارم ، من و سعید در طول روز هیچ وقت تماس تلفنی ، پیامکی نداریم مگر اینکه مسئله ای پیش بیاد. اون وقت تو وبلاگهای زنونه می بینم در طول روز شونصد بار زنها به شوهرشون تلفن می زنن و اس ام اس میدن برام جالبه. یعنی هر چی بیشتر می خونم و می بینم ، می فهمم که چقدر من با آدمای دیگه فرق دارم! البته منکر این نیستم که لایف استایل خانواده ها با هم فرق داره . مامان خودم به من میگه تو مثل غار نشین ها همش تو غار خودتی و آخرش با کتابات خُل و دیوونه میشی.

دیشب همکار سعید وسط این خرابه ها و خاک و خُل اومده بود که کارهای عقب مونده پروژه شونو بکنن. بعدش تو حرفاش به من گفت سعید رئیس منه و من مجبورم به حرفاش گوش بدم. وقتی چهره متعجب منو دید پرسید مگه نمی دونی سعید مدیر پروژه شده ؟ گفتم نه مگه باید بدونم ؟ خب سعید خیلی کم از کارش تو خونه حرف می زنه و منم نه در مورد درامد و نه در مورد کارش هیچ وقت نمی پرسم. همکارش داشت از تعجب شاخ در میاورد. گفت خانم من روزی چند بار بهم زنگ می زنه. جزئیات کارمو می دونه. کارت حقوقم دستشه. گفتم تعجب نکن بابا. زن تو نرماله. من نرمال نیستم. هیچی دیگه خیالش راحت شد. بعله ما همچی لایف استایلی داریم. (این لایف استایل هم کلمه شیکیه که خیلی مد شده ها )

نوشته شده توسط زن کویر در سه شنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۶ |