(26)

فکر می کنم علاوه بر اینکه پول چرک کف دست نیست بلکه مشکل گشای زندگیه و حتی اگه مثلا شما بگین :خب ، توی بیماری لاعلاج که پول نمی تونه کاری بکنه –من میگم بازم وجود پول باعث میشه درد اون بیمار کمتر بشه. خلاصه بنده به عنوان یک خاله پیرزن نه تنها پول را چرک کف دست نمی دونم بلکه درخواست دارم همه جوانان و پیرانی که فکر می کنن پول چرک کف دسته ، چرکهای کف دست خود را به اینجانب تحویل دهند.

اگه پول را یکی از فاکتورهای لازم زندگی بهتر بدونم ، سرمایه های عاطفی و تجربی و فرهنگی را از پول هم بالاتر میدونم. میگی نه ؟ بزار براتون توضیح بدم. عشق و علاقه ای که به خونواده و دوست و آشنا دارم سرمایه های عاطفی من هستن. سالها تجربه و زندگی من به هرشکل ممکن که بوده سرمایه های تجربی من هستن و فرهنگ من که نشات گرفته از ارزشهای من هست سرمایه فرهنگی من هست. حالا منِ مادر نمونه که یخ حوض شکستم و جُلِ بچه شستم و دو کودک و نوجوان برومند به جامعه تحویل دادم وظیفه دارم علاوه بر جناب چرک کف دست یا همون پول، سرمایه های خودمو هم به این نوباوگان و گلهای باغ زندگیم و آینده سازان منتقل کنم. چه جوری ؟ جونم براتون بگه که تعریف خاطرات کودکیم که همراه با عشق و علاقه به عزیزانم هست ، گفتن داستانهایی واقعی از دورهمی ها و خوش گذرونی های با دوستان و آشنایان و خلاصه هر نوع شفاف سازی عاشقانه روابطتم می تونه به بچه هام یاد بده که توی زندگیشون عاشق باشن . انتقال تجربیات و تعریف سختی ها و مشکلات زندگیم به بچه هام نیز به اونا یاد میده که زندگی پتی و بلندی داره . و ارزشهای من که متاسفانه به جای ارزشهای معمول جامعه ، رهایی و آزادی و ساختارشکنی و خود بودن و عدم خودسانسوری و... هست می تونه فرهنگ منو به بچه هام منتقل کنه. خلاصه اینجانب در راستای مادر نمونه بودن و وظیفه خطیر اجتماعی در حال انتقال سرمایه خود به جوانان این مرزو بوم هستم. شما هم لطفا به کودکانتان سرمایه های خود را منتقل کنید . باشد که رستگار شوید .