از دوستان جانی مشکل توان بریدن....

سلام و درود به همه دوستان, و یارانی که در تمام این مدت همراه و همدل من بوده اید با غمهام ناراحت و با شادیم شاد شدین.و درود بر همه مخاطبانی که منو خواندند و قضاوت کردند و شک کردند و متوهم و بیمار و دروغگو خطاب کردند. در هر صورت زمانی را هزینه کردند و نوشتهای واقعی و روزمره های زندگیم را خواندید.

گاها عصبانی شدم و بددهنی کردم، گاهی خوددار و صبور و مهربان و زمانهایی هم آرام. مسئله اینه که کلمه ای دروغ ننوشتم و از روزمره هام تصویربرداری با کلمات می کردم. هرگز فکر نمی کردم اینقدر مخاطب و دوست خوب پیدا کنم و ممنونم از حضورتون

از دوستان,ی هم که با نظر مخالف فکرعقیده من در حال مچ گیری بودن یا از ادبیات خواهر و مادرانه خودشون استفاده می کردن هم متشکرم. درسته اولش عصبانی می شدم ولی کم کم متوجه شدم، هر کدومشون رنج و مشکل,اتی دارن که سر یکی دیگه خالی می کنن. راهکارشو نمی دونن و بهتره اجازه بدیم نظراتشونو با هر عقیده ای بیان کنن

من واقعیت زندگیمو می نوشتم. بی کم و کاست و متهم میشدم. همه را بخشیدم. تما اتهام گران را بخشیدم.

ولی برای خودم فاز جدیدی از زندگی تعریف کردم. اول از همه باید به خودم برسم و وقت زیادی که اینجا مصرف می کردم و تلاشم برای پاسخ به همه کامنتها بهم اجازه نمیده.

دوم کار جدیدم نیاز به تمرکز شدید و تحلیل سیستم با دقت داره که فرصتی برام نمیزاره

سوم بچه ها و سعید به یک مادر و زن سرحال و بی دغدغه نیاز دارن. مشکل,ات بقدری این روزها زیاده که لزومی نمی بینم شنونده یا خواننده مریضهای روحی و روانی دیگه باشم

از طرفی دلم برای همه دوستان,م، همراهانم تنگ مبشه و ازشون حلالیت می خوام. این آدرس باقی می مونه تا هر وقت دوباره بخوام بنویسم حتما اینجا بنویسم. زن کویر فقط در آدرس زن کویر خواهد نوشت.

دوستان,ی که شماره مو دارن می تونن قبلا با پیامک هماهنگ کنن تا در فرصت مناسب در خدمتشون باشم.

نظرات باز می مونه تا هم آدرسهای وبلاگاتونو برام بزارین و هم دوستان, بیمار بتونن فحشهای و فاضلاب فکریشون را خالی کنن. کمترین کاری که از دستم بر میاد

نامردی بزرگی در حق رفقای همراهم می کنم که فعلا می روم ولی منو درک کنین نیاز به یک ریکاوری بزرگ دارم. تحول و بهبود و ارتقای زندگیم مهمتر از هر چیز دیگه ایه. اگه فرصت کنم مثل همیشه بهتون سر می زنم ولی دفتر خاطراتمو امروز بیرون آوردم و فکر می کنم آسیب و ضرر و زیان روحی دفتر خاطراتم و نوشتن در اون به مراتب کمتره. در مقابلش هزینه ش ، از دست دادن اون همه مهر و محبت و همدردی شما عشقاست.

رفتنم را ببخشید ولی من همینجام. نظرات این پست ثابت را می خونم و به محض اتمام و اجرای برنامه هام دوباره و فقط در همین آدرس خواهم نوشت.

ممنونم و قدردان همه شما

حتی شما. شما که رکیک حرف زدین و فحش دادین و شک کردین. از شما هم آموختم. ادب از که اموختی از بی ادبان

دستتان را به گرمی می فشارم و برای تک تک شما و مردم کشورم صلح و امنیت، ارامش و برکت و سلامتی و عشق آرزومندم.

مهر و مهربانی را فراموش نکنید.

ارادتمند شما

عسل

زن کویر

زن کویر نوشت: خواهشا آدسهاتون را تو کامنتهاتون بزارین. بهتون سر می زنم

زن کویر...