شعری بسیار زیبا از دکتر هوشنگ شفا

برلبانم غنچه لبخند پژمرده است نغمه ام دلگیر رو افسرده است

نه سرودی نه سروری نه هم اوازی نه شوری

زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است

یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است

این چه ایینی چه قانونی چه تدبیری است

من از این ارامش سنگین و صامت عاصی ام دیگر

من از این اهنگ یکسان و مکرر عاصی ام دیگر

من سرودی تازه میخواهم

جنبشی شوری نشاطی نغمه ایی فریادهای تازه می جوییم

من به هر ایین ومسلک کو کسی را از تلاشش باز دارد یاغی ام دیگر

من تو را درسینه ای امید دیرین سال خواهم کشت

من امید تازه میخواهم . افتخاری اسمان گیر و بلند اوا زه میخواهم

کرم خاکی نیستم اینک تا بمانم در مغاک خویشتن خاموش

نیستم شب کور که ازخورشید روشن گر بدوزم چشم

افتابم من که یکجا یک زمان ساکت نمی مانم

با پر زرین خورشدید افق پیمای خویش

من تن بکرهمه گلهای وحشی را نوازش میکنم هر روز

جویبارم من که تصویر هزاران پرده در پیشانی ام پیداست

موج بیتابم که بر ساحل صدفهای پری می اورم همراه

کرم خاکی نیستم من افتابم جویبارم موج بیتابم

تا به چند این گونه در یک دخمه بی پرواز ما ندن تا به چند اینگونه با صد نغمه بی اواز ماندن

شهپر ما اسمانی را به زیرچنگ پروازه بلندش داشت

افتابی را به خاری در حریم ریشخندش داشت

گوش سنگین خدا از نغمه شیرین ما پر بود

زانوی نصف النهاراز پای کوب پر غرور ما چو بید از باد میلرزید

اینک ان اواز و پروازه بلند واین خموشی و زمین گیری

اینک ان همبستری با دختر خورشید و این هم خوابگی با مادر ظلمت

من هرگز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد

گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد

زندگی یعنی تکاپو زندگی یعنی هیاهو زندگی یعنی شب نو روز نو اندیشه نو

رندگی یعنی غم نو حسرت نو پیشه نو

زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد

زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ بپذیرد

زندگی بایست یک دم یک نفس هم ز جنبش وا نماند گر چه این جنبش برای مقصدی بیهود باشد

زندگانی همچنان اب است اب اگرراکد بماند چهره اش افسرده خواهد گشت بوی گند میگیرد

در ملال اب گیرش غنچه لبخند میمیرد اهوان عشق از اب گل الودش نمی نوشند

مرغکان شوق در ایینه تارش نمی جوشند

من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می اورم جز مرگ

من ز مرگ از ان نمی ترسم که پایانی است برتور یک اغاز

بیم من از مرگ یک افسانه دلگیر بی اغاز و پایان است

من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ الفاظش نهان باشد نمی خواهم

من سرودی تازه خواهم خواند کش گوش کسی نشنیده باشد

من نمی خواهم به عشقی سالیان پابند بودن

من نمی خواهم اسیر سحر یک لبخند بودن

من نه بتوانم شراب ناز از یک چشم نوشیدن

من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن

من تن تازه لب تازه شراب تازه عشق تازه میخواهم

قلب من با هر طپش یک ارمان تازه می خواهد

سینه ام با هر نفس یک شوق یا یک درد بی اندازه می خواهد

من زبانم لال حتی یک خدا را سجده کردن قرنها او را پرستیدن نمی خواهم

من خدایی تازه می خواهم

گرچه او با اتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را

گر چه اورونق دهد ایین مطرود و حرام می پرستی را

من به ناموس قرون بردگی ها یاغی ام دیگر

یاغی ام من یاغی ام من گو بگیرندم بسوزندم گو به دار ارزوهایم بیاویزند

گو به سنگ نا حق تکفیر استخوان شعر عصیان قرونم را فرو کوبند

من از این پس یاغی ام دیگر....

زن کویر نوشت : تعجب نکنید . نرفتم که رفته باشم. بسیار دلگیرم. بسیار دلشکسته ام. حالم خراب تر از اونیه که حتی بخوام در موردش بنویسم. به شدت متاسفم. برای خودم و برای دوستام. برای مخاطبانی که بهم محبت داشتن و وقتشونو میذاشتن و منو می خوندن و با مهرشون منو همراهی می کردن. متاسفم که تحمل بعضی شیطنت ها و سبک سریها و بلاهت عده ای را ندارم و با کمال احترام به مخاطبین رفیقم ، فعلا قادر به ادامه نوشتن نیستم. متاسفم که انرژیم کم شده و انرژی منفی ابلهان اونقدری هست که بر من پیروز بشه. متاسفم که مجبورم این وبلاگ عزیز و دوست داشتنی را که پل ارتباطی من و دوستانم بود را خاتمه بدم. متاسفم که در این جامعه چوب خشک و تر با هم می سوزه.

همراهان عزیزم لطفا منو قضاوت نکنین. واقعا حال خرابی دارم. تشکر و سپاس منو به خاطر این مدت همراهی بپذیرین و بدونین که واقعا نمی تونم ادامه بدم. هر چند من با نوشتن زنده ام و حتما دوباره خواهم نوشت. و اگه بنویسم همیشه با نام همیشگیم زن کویر خواهم نوشت. مثل همیشه بهتون سر می زنم و کامنت هم خواهم گذاشت. عذرخواهی منو به خاطر خاتمه این وبلاگ بپذیرید.

زن کویر...