(24)

تقریبا هر شب سر میز شام که تنها وعده غذاییه که ما چهارنفر دور هم جمع میشیم ، سعید نکته ای –خاطره ای چیزی تعریف می کنه و قبل از شروع هم به دخترک و پسرک میگه بچه ها نصیحت پدرانه ! کلی هم ذوق می کنه از این جمله. از امسال هم که پنجاه ساله شده اول هر نصیحتش میگه : من با نیم قرن تجربه.... دخترک که همیشه روی سخن سعید بیشتر با اونه غر میزنه بابا امشب ولم کن و پسرک برعکس با خوشحالی میگه آخ جون خاطره. خاطرات من و سعید از بچگیهامون با توجه به تاریخ تولدامون توی دهه چهل و پنجاه جوری عجیب و غریب و باور نکردنی به نظر میاد که مخصوصا پسرک فکر می کنه ما از خودمون در میاریم و مثلا توی بچگی های ما هم مثل حالا فرزند سالاری حاکم بوده و همه این امکانات فعلی. بگذریم . یک بار در مورد خاطراتمون و برداشت های دخترک و پسرک خواهم نوشت. یکی از قوانین نانوشته خونه ما اینه ما اینه که معمولا هر کتابی که من و سعید می خونیم بخشهایی از اونو یا مثل داستان و یا مثل پند و اندرز به بچه ها می گیم و درموردش نظرخواهی می کنیم. یک سالی میشه که موضوع عزت نفس شده موضوع مورد علاقه سعید. که کون کتابفروشیها را پاره کرده و هر چی کتاب درمورد عزت نفسه خریده و می خره و می خونه . و خب هر شب هم یکی دو جمله ای درمورد عزت نفس برامون میگه. من با توجه به اینکه رمان خون هستم کمتر گوینده پند و اندرز هستم و بیشتر همراه با بچه ها شنونده. چند شب پیش سعید داشت با هدف بالابردن عزت نفس ما می گفت که برای خودمون اهداف کوتاه مدت و بدست آوردنی تعریف کنیم . طوری که به اونا برسیم. رسیدن به اهداف هر چند کوچیک باعث بالارفتن عزت نفس و در نتیجه اعتماد به نفس ما میشه. وقتی هدفمون خیلی بزرگه و مدتها میگذره و بهش نمی رسیم کم کم از خودمون بدمون میاد و قص علیهذا. داشتم با خودم فکر می کردم که ماههاست که تقریبا هر هفته توی سر رسیدم می نویسم : 1- باید کف خونه را پارکت کنیم 2- درهای اتاقها و کمد ها را عوض کنیم 3- دوست دارم کاشی ها و روشویی حموم و دستشویی را عوض کنم 4- دلم میخواد همه مبلا رو بریزم دور و بجای این همه تیر و تخته یه دست مبل راحتی بخرم 5- دوست دارم تختخوابمونو بندازم بیرون و بجاش یه تخت بزرگ و قشنگ بخرم6- دوست دارم یه دراور جادار و بزرگ بخرم که لباسامون سگ نزنه و گربه برقصه

تقریبا هر هفته اینا را می نویسم و مدتهاست که می نویسم و خوب می دونم که حتی یکی از اینا حالا حالاها شدنی نیست. بعد از حرف سعید اومدم توی سررسیدم نوشتم : 1- باید هر روز پیاده روی کنم 2- باید وزنمو کم کنم . به همین سیاق پیش برم کم کم مثل توپ قل می خورم 3- باید قرص خواب شبهامو نصف کنم 4- باید سیگارمو کم کنم 5- باید اعتیادمو به سریالها و فیلمهای خارجی کمتر کنم.

حالا هر روز به لیست جدیدم مثل بز نگاه می کنم و هر روز با ناامیدی می بینم حتی یکی از این کارها را انجام نمیدم. 97 هزار تومن از حقوقم تا آخر ماه مونده دلم می خواد برم چند تا پارچه بگیرم و برای خودم و دخترک مانتو بدوزم ، لباس راحتی زمستونه بدوزم ، برم کامواهای رنگی بخرم و برای بچه ها پلیور ببافم ، 97 هزار تومن دارم و می خوام فرشها را بدم قالیشویی و دو تا کارگر بیارم قبل از سرما کل خونه را برق بندازن . 97 هزار تومن دارم و می خوام قبل از شروع مدارس به یک مسافرت بندرعباس یا قشم برم . خلاصه بی پولی و آرزوها و خواسته های من با هم جور در نمیان . تازه دیشب سعید به من میگه حواست باشه ما باید سعی کنیم یه سرمایه گذاری کوچولو بکنیم و تا چند سال آینده پولی جمع کنیم چون دخترک بعد از لیسانسش یا می خواد بره خارج یا شاید دلش بخواد ازدواج کنه و یا شاید بخواد مستقل زندگی کنه . و من از دیشب دارم فکر می کنم ما که بیستم هر ماه حقوق جفتمون تموم میشه و هیچ بریز و بپاشی هم نداریم چه جوری می خوایم پس انداز کنیم ؟ دیگه عزت نفسی برای آدم می مونه ؟

زن کویر نوشت : بعد از 22 سال زندگی مشترک بعضی وسایل کهنه خونه که توی چندمین بار اسباب کشی هامون له شدن و ولی هنوز توی خونه هستن و ازشون استفاده می کنیم حالمو بد می کنن.

زن نوشت : هیچی مثل خیاطی اونم با پارچه های گل گلی و رنگی و بافتنی اونم با نخهای رنگارنگ حالمو خوب نمی کنه

سوال نوشت : هنوز ده روز تا اخر ماه مونده و من باید برم کلاس زبان پسرکو برای مهر ثبت کنم . با 97 هزار تومن حتی نمی تونم پول نصف ترمشو بدم. خوبه پسرک حداقل مدرسه دولتی میره وگرنه ما چیکار می کردیم؟

بی چشم و رو نوشت : هفته دیگه قراره بریم کویر دیدن مامان و بابایو خواهرهای من و مادر سعید و خونوادش. با وجود اینکه بیش از اندازه به ما محبت می کنن و همگی از این که فهمیدن ما داریم میریم خوشحالن من مثل گربه بی چشم و رو از حالا عزا گرفتم و حوصله رفتن و مهمونی بازیاشونو ندارم. مردم گریز منزوی خودخواهی هستم واسه خودم.